سلام دوستانی که دیگر سر به سوتی نمی زنید ....

یادمه شبی که سوتی را ساختیم عهد کردیم در همه حال سر به سوتی بزنیم و پست بزاریم،نمی دونم چرا کسی تو سوتی پست نمی زاره،شنیدم دوستان بیشتر تو فیس بوک سیر می کنن،به خدا حیفه،تو سوتی بیاین،خدای خیلی دلم واستون تنگ شده،یه خورده از خودم بگم:

۱/۲/۹۰ رفتم دوباره سربازی،۳۰ روز جهرم نگهم داشتن بعد تقسیمم کردن،خدای خیلی آموزش حالگیری بود،برای منی که یکبار سال ۸۳ رفته بودم سربازی،البته من همش جیم بودم ولی حسم زندانی بود ، آخه تو این ۴ سال دوره دانشجویی در کنار شما دوستان کلی خوشگذرونده بودم،حالا تو یه پادگان نظامی خیلی غذاب میکشه آدم،. ۱/۳/۹۰ فرستادنم شیراز،الان هم شیراز در حال خدمتم،ستاد فرماندهی - پلیس پیشگیری . امروز بعد از کلی اومدم توی دنیای اینترنت،اولین کاری که کردم اومدم سوتی،خدای اشک اومد تو چشام،هر از گاهی عکسای دوران خوش با هم بودنو نگاه می کنم کلی بغض گلومو می گیره،خدای دوران خوبی بود.خدای نزارین اینهمه فاصله بینمون بیفته.حداقل سوتی بیاین،همدیگه را از حال هم با خبر کنبن،خواهش می کنم همه تو قسمت نظرات این پست یه خورده از حال و روزشون بگن.

تقدیم به همه اهالی سوتی:

پنجشنبه ۵/خرداد/۱۳۹۰
 بوشهر
خونه سروش اينا

البته عجيب نيست اينجا اينقدر سوت و كور!
واقع بين كه باشي، اصلا مهم هم نيست؛ به جان خودم!
عجيب نيست بزرگ شدن آدم ها
و حوصله سر بَر شدن بازي هاي بچگي

بزرگ شدنتان مبارك ...
                                      صبا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

فقط سلام ... .

                                    سروش

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بعد از يك شب تا صبح، خوابيدن
و يك صبح تا ظهر،‌ خوش گذرانيدن
و از چند ساعت پيش،‌ مامان بازي و دست به كار ناهار پختن شدن: لوبيا پلو با ماهي (ناهار سرآشپز سروش)

بالاخره به اين جمع بندي رسيديم كه بايد اين كار انجام شود؟
                                             يا بايد اين كار انجام نشود؟
(آخرِ جمع بندي بودا)

لطفاً نظرتون رو راجع به انجام شدن يا انجام نشدن اين كار به صورت يك نظر خصوصي،‌ سوتي كنيد تا برابر اصول مردمسالاري سوتي، طبق اون،‌ عمل بشه.
اين مساله اول.

اما مساله دوم
در مورد ناهار
ما بعد از درست شدن ناهار،‌سفره پهن كرديم و توي بشقاب و با قاشق و چنگال، ناهار خورديم. بعد هم سفره رو جمع كرديم و ظرف ها رو شستيم.
قبل از شستن ظرف ها، و درست بعد از خوردن ناهار،‌بحث بالا گرفت. بين من و سروش و دو نفر هم خونه اي سروش.
كه چي؟ چه بحثي؟
عرض مي كنم..

اينكه به نظر شما، نمره ناهار رو بايد چند داد به سرآشپز؟
ما كه نتونستيم هم نظر بشيم.
نهايتا قرار شد اينجا اون رو به نظرسنجي بذاريم.

به نظر شما،‌ناهار سروش خوشمزه بود؟
از ۱ تا ۱۰ نمره بديد.

و اما نظر سنجي رو مي تونيد گوشه ي وبلاگ ببينيد.

گناه ديدن رويت اگر به گردن ماست          گناه آنكه دلم برده اي به گردن كيست

سلام دوستاي قديمي

اميدوارم سوتياتون برا و دلاتون سرشار از گرما و محبت عشق و دوستي باشه. براي همتون دعا كردم (يه جايي) و شب همون روز خواب تك به تكتونو ديدم.

خودمونيم ولي بهونه ي خوبي شد كه بيام پيشتون دو كلام با هم واژه ي سرد اين روزهاي زمستونو گرم كنيم.

پيشاپيش روزهاي باستاني و سپند نوروز رو به تك تكتون تبريك مي گم. اميدوارم سال 90 براتون دقيقه ي 90 همه ي سختي ها باشه. همه ي سختي هايي كه فقط شكلشون يه كم كج و ماوجه ولي وقتي خوب بهشون نگاه مي كني مي بيني خيلي هم بد نيستن.

خيلي هم بد نيست، گه گداري پاهامون روي ريگ هاي بيابون بره، تا قدر چمنزاري كه روزي رووش، قدمامونو شماره مي كرديمو بدونيم.

در كنار خانواده سبز باشيد، گرم باشيد و گرماي وجودتون زندگيتونو شيرين تر از هر سالي كنه... .

او هـمه كاره ي من بود و نمي فهميدم       نفسش چاره ي من بود و نمي فهميدم

سايه اي را كه به خنجر جگرش را كندم         سايه ي خسته من بود و نمي فهميدم

يك قدم مانده به من پچ پچ شوقي گل كرد        حرف، درباره من بود و نمي فهميدم

پشت آواره ترين دغدغه ي كوچه ي ما          يكي آواره ي من بود و نمي فهميدم

عيد زندگيتون بي فرجام

 سروش         

سلام کاااااااااااااااااااااااااا.

امروز در تاریخ ۱۵ اسفند۱۳۸۹ مو (یعنی یک ابادانی لاف نزن)امدوم به جمع اهالی سوتی.

اونجارو نمیدونم ولی آبودان عیده (حقیقته). سال نو مبارکبدون شک همتون دوست دارین الان آبودان باشین.

مو اومدوم تا اهالیه سوتی احساس تنهایی نکنن (بفرما زمزم).۲روز قبل به علت اب شدن کوههای یخی اخرین پنگوین از ابودان رفت.

امیدوارم این روزا اخرین غما هم از دل شما کوچ کنه و با اومدن بهار دلتون دیگه غم به دلتون نیاد.

_{امضا، کپت بو اند}

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستانم بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو

هر کسی می خواهد وارد خانه ی پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن، شستشوی دلهاست

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

و به یادش با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار!

خانه ی دوستی ما اینجاست

تا که دیگر نگوید سهراب

"خانه ی دوست کجاست؟"